روشنگر
وبلاگ دکتر احمد جهان بزرگی استاد دانشگاه و عضو هیآت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: احمد جهان بزرگی - ۱۳۸٩/٧/٢٥

نظر سنجی هائی که بعد از دوم خرداد 88 حزب کارگزاران سازندگی انجام می دهد همگی نشان از این داشته اند که رای احمدی نژاد از موسوی بالاتر است. با این وجود با کتمان این مسئله، موسوی را با این جمله که رای شما از احمدی نژاد بالاتر است تحریک می کردند تا در صحنه انتخابات بماند.

قضایا به همین منوال می گذشت که از هر طرف سر و صدا و درخواست انجام مناظره میان کاندیداها برخاست؛ بیشتر به این بهانه که صدا و سیما یکطرفه عمل و تبلیغ می کند پس باید اجازه حرف زدن به دیگران هم داده شود.

اولین مناظره در تاریخ 12/ 3/ 88 بود و به مدت چند روز ادامه یافت.

دراین مناظره ها موسوی گفت:

}        یک فرد فوق دیپلم وزیر کشور می شود.

}        یک معامله چند ده میلیاردی در دفتر او بسته می شود.

}        وزیر دیگری گذاشته می شود که پرونده در رابطه با اردبیل دارد.

}        ثروت چند صد میلیارد تومانی دارد.

}        یکی از دلایل اصلی ورود من همین قانون گریزی است.

}        موارد زیادی دارم که دولت به طور علن در مقابل قانون ایستاده است.

}        صنعت در حال خوابیدن است . تورم بالای 25% است ...همه دادشان بالا است.

}        دوستان عوض این که پرونده سازی کنند ...بهتر است به دنبال حل مشکلات جامعه باشند.

}        من به خاطرخطری وارد این صحنه شده ام.

}        دو نوع مدیریت می توان داشت:

}                                           یکی: ماجراجوئی، رفتارهای نمایشی، خیال بافی و خرافه گرائی، خلاف گوئی و                                                              ....                               پنهان کاری، خود محوری و قانون گریزی، سطحی نگری و روزمرگی

}                                         دیگری: متانت، رفتار کارشناسی شده، شفافیت و صداقت

}        انگیزه اصلی من : در مورد آینده کشوراحساس خطر کردم.

}        شعارها بیشتر اسطوره پردازی است...فلان کشوردارد از بین می رود....ما جهان را مدیریت می کنیم.

}        ما درزمینه سیاست خارجی آبروی کشور خودمان را بردیم.

}        ما با افراط گری خودمان...از رفراندوم در فلسطین بالاتر رفتیم.

}        من دلم برای مردم می سوزد از این بلاها که ما ( دولت)سر آنها می آوریم.

}        چه کار کردیم که من هر دانشگاهی می روم اعتراض است.

}        شما روحیه تان این است که دیگران را ملکوک می کنید.

}        سایتهای مرتبط با شما برگشته بر علیه ایشان ( رهنورد ) جو سازی کردند.

}        کشور را شما به خطر می اندازید.

}        مردم را خوار کردن و برای یک نامه دنبال ماشین کشیدن.

 

و احمدی نژاد گفت:

}        امروز آقای موسوی نیست سه دولت پی در پی دربرابر من قرار گرفته اند... هم آقای موسوی است ،هم آقای خاتمی است، هم آقای هاشمی... اینها در گذشته همه با هم بوده اند.

}        من در برابر مجموعه ای هستم که با محوریت آقای هاشمی و همکاری آقای موسوی و آقای خاتمی علیه بنده حرکت کردند.

}        از دوره های گذشته کم کم یک جریانی شکل گرفت که خود را مالک ملت مالک انقلاب حاکم بر مردم می دانست و دست خود را در بیت المال باز می دید.

}        در اوایل این دولت آقای هاشمی پیغامی برای یکی از پادشاهان خلیج فارس فرستاد که شما نگران نباشید ظرف شش ماه این دولت ساقط می شود... افرادی رفتند توضیح دادند و این مسائل روشن شد.

}        آقای موسوی !....اتفاقی که در این سه ماه افتاد سابقه نداشته....

}        ما نیازی نداریم یک بازیگر را بیاوریم در اتوبوس که بفهمیم اعتیاد هست....

}        موضوع ستاره دارها در سال 80 درست شد. زمان دولت آقای خاتمی و آقای معین... ما آن را نسخ کردیم...

}        شما 8 سال نخست وزیر بودید ....یک روزنامه منتقد وجود داشت...چه فضائی بر علیه او ایجاد کردید...شما کاری کردید که آن نقدها تعطیل شد.

}        زمان آقای هاشمی یک روزنامه منتقد بود...رئیس دولت به اندازه ای بر علیه آن روزنامه حرف زد تا آن را انداخت.

}        شما سخنرانی دختر آقای هاشمی در جلسه ای که آقای خاتمی و همسر شما حضور دارند را ببینید....اشرافیتی که آقای هاشمی پایه گذاری کرد قرار است ادامه پیدا کند.

}        باور ما این است که صحنه گردان اصلی آقای هاشمی است ... ما می بینیم چه کسی رئیس ستاد انتخاباتی چه کسی است... شما نفرمائید ارتباطی نیست.

}        ( آقای خاتمی ) لیسانس فلسفه است شما او را دکتر خطاب کردید...من می توانم در مورد پرونده آموزشی یک خانمی با شما صحبت کنم. بگم...بگم...

}        در دوره آقای موسوی از گذرنامه و فرودگاه ...چه چیزهائی بردند( عربستان ) ...و دستگیر شدند که چه بساطی راه افتاد.

}        از شما سؤال می کنم در زمان آقای هاشمی که تورم 49% شد و 49 میلیارد دلار استقراض خارجی کردیم بحرانهای اجتماعی بسیاری از شهرهای ما را گرفت و عده زیادی کشته شدند...

}        در مجلس ششم ( برخی نماینده ها )تحصن کرده واز همان جا با کنگره آمریکا تماس گرفتند و گفتند مارا کمک کنید...شما نگران نشدید؟

}        آقای موسوی بسیاری از مدیران شما و آقای هاشمی دست خالی آمدند و با یک امتیاز ، با یک دلار هفت تومانی با یک واردات و صادرات میلیاردر شدند.

}        آقای صفائی فراهانی مدیر دولت شما است از دولت شما پولدار شده.

}        پسرهای آقای هاشمی چه کار می کنند در کشور کدامیک از وزرای بنده رانتی خورده اند؟

}        من فهرستی دارم از زمینهائی که مدیران گرفته اند 40 هکتار، 50 هکتار، 80 هکتار کسانی که الآن دارند از جنابعالی حمایت می کنند.

}        یک مورد رشت الکتریک بدون مزایده دادندبه دوستان آقای کرباسچی ، همسر آقای کرباسچی همسر آقای قبه ، کارخانه را از بیخ تراشیدند...زمین آن را فروختند.

}        400 هکتار زمین را در هرمزگان گرفته اند. 

}        استات اویل بی قانونی است که طرف می آید محکوم می شود از زندان فراری داده می شود خارج ...تهش پسر آقای هاشمی است.

}        پرونده ای دارم از یک خانوم...هم زمان که کارمند بوده در دو رشته فوق لیسانس گرفته...دکترا بدون کنکور گرفته ...در غیر رشته مرتبط دانشیار شده ...بدون شرایط رئیس دانشگاه شده.

}        فرمان 8 ماده ای برای شما صادر شده نه برای این دولت.

مناظره ها آب پاکی را بر دست همه سردمداران اصلاحات ریخت که " احمدی نژاد " پیروز انتخابات است و هیچ راهی جز بر هم زدن بازی برایشان باقی نمانده است.

بنابراین ایده تقلب که ایده خانواده هاشمی بود را برنامه ریزی کردند تا بر اساس آن بتوانند به اهداف خود دست پیدا کنند.

نویسنده: احمد جهان بزرگی - ۱۳۸٩/٧/٢٥

روز دوم خرداد 1388 همه چیز برای یک هنجار شکنی تمام عیار، که سالها باصطلاح اصلاح طلبان انتظار آن را می کشیدند تا ضمن دهن کجی به طرفداران انقلاب ازارزشمداران جامعه انتقام بکشند ،فراهم بود؛ دختران فیروزه ای که می گفتند به وسیله " فائزه هاشمی "  سازمان دهی شده بودند، همراه با فرمانده خود در سالن دوازده هزار نفری آزادی حضور فعال داشتند. بعضی رقاصه ها و مطرب های فاسد که به ناحق اسم خود را " هنرمند " و " بازیگر" گذاشته اند وبه این وسیله اسم و رسم هنر مندان را خراب کرده اند نیز حضور فعال داشتند. در کنار آنها چهره افرادی مانند سید محمد خاتمی، همسر شهید رجائی، زهرا رهنورد، محسن امین زاده ( رئیس ستاد قیطریه، که ظاهرا همه کاره جشن به نظر می رسید )، تابش رئیس فراکسیون به اصطلاح اصلاح طلبان مجلس شورای اسلامی، دختر هاشمی رفسنجانی ......و برخی از خانواده های شهداء حضور داشتند.

همه با هم درآن سالن قوم وخویش و " ندار" بودند و گل می گفتند و گل می شنیدند، می خواندند ومی رقصیدند. عجیب این که این خانواده های شهداء این رقاصیها را دیدند و خم به ابرو نیاوردند.

راستی یک سؤال: " اگر آن شهدای والا مقام زنده بودند ودر آن سالن حضور داشتند، در آن جلسه می نشستند یا جلسه را ترک می کردند؟ ".

هنگام ورود خاتمی به سالن یکی از هنرپیشه ها با وضع و حجاب زننده ای یک گل ارکیده به خاتمی تقدیم کرد که شادی و شعف خاتمی را به دنبال داشت. صحنه غریبی بود؛ نماینده سرویس اطلاعاتی " اینتلیجنت سرویس " در وسط سالن همه جوانب را زیر نظر داشت به گونه ای که گوئی " بانی" مجلس است. زنهای بد حجاب در وسط سالن پرچمی مزین به نام مبارک امام حسین ع در دست داشتند وبه عنوان نماد مذهبی بودن آن را در معرض نمایش گذاشته بودند(همانهائی که توصیه هایشان در گذشته برای استفاده نکردن از نمادهای مذهبی و دینی گوش فلک را پر کرده بود و آن را نوعی فریب و ریا می دانستند ). در گوشه دیگرسالن تعدادی زن که لباسهای توری سبزروی لباسهای خودپوشیده بودند با آهنگ یکی از خوانندگان در حال رقصی شبیه رقص موج بودند. عده ای سوت می زدند و عده ای شروع به خواندن سرود " یار دبستانی " کردند. خلاصه محشری بر پا بود. رقاصی ها به طور متناوب ادامه داشت. تا این که نوبت به صحبت کردن شد.

همانهائی که دیروز می گفتند و امروز هم می گویند که در جمهوری اسلامی آزادی بیان وجود ندارد و اگر آزادی بیان هم وجود دارد آزادی پس از بیان وجود ندارد هر آنچه می خواستند برعلیه " نظام جمهوری اسلامی" و " مرد شماره 2 آن در قانون اساسی " گفتند و سعی کردند هر دو را ملکوک  کنند. 

یکی از کارگردانان[1] گفت:

-          چهار سال با هر سفر رئیس جمهوربه استان، به روستا، به خارج از کشورمن احساس حقارت می کردم.

-          وقتی فقر تمام ایران را گرفت من احساس حقارت کردم.

-          اما یک چیزی بیشتر از همه این حقارت ها اذیتم می کرد و آنهم دروغگوئی بود.

-          چهار سال همه چیز رو با دروغ پنهان کردند؛ فقط با تریبونی که دستشان بود و ما نداشتیم.

-          چهار سال یک آدم کوچولو منو کوچولو کرد.[ تمام این عبارتها با سوت و کف و تشویق شدید حاضرین همراه بود ].

هنرپیشه زنی که در سالن حضور داشت[2] چنین گفت:

-          ما کاری خواهیم کرد که یک رئیس جمهور دو بار بر نگردد.

-          اگر خدای نکرده اتفاق دیگری افتاد این پرچم سند این است که اصلاحات همیشه زنده است.

-          ته این بازی برد هست نهایت این بازی برد هست بچه ها دوستون دارم!

هنر پیشه مردی گفت:

-          ما توی این چهار سال خاله سوسکه شده بودیم ومیزدند ما را، ما هم به کتک خوردن عادت کرده بودیم.

هنر پیشه زن دیگری می گفت:

-          امید وارم روز 23 خرداد جشن پیروزی اصلاح طلبان را در ورزشگاه یکصد هزار نفری آزادی بتوانیم بگیریم.( اینها برنامه ریزی می کردند تا روز 23 خرداد در ورزشگاه جشن بگیرند اما از اینکه شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی روز 24 خرداد تجمعی را در میدان ولی عصر برای طرفداران رئیس جمهور منتخب ترتیب داد داشتند خود را هلاک می کردند ).

-          من 24 سالم هست، شش سال دیگه سی سالم میشه – این دوره مهمی توی زندگی منه –

-          دوست دارم توی این چهار سال اتفاقی بیافتد که فیلمهائی که دوست داریم مجوز نمایش بگیرند، کتابهائی که دوست داریم مجوز چاپ بگیرند.( ببینید! با افتضاحی که در فیلمهای فعلی به بار می آورند اگر میر حسین رأی می آورد چه غوغائی می کردند).

-           چهار سال است که به نمایشگاه کتاب نرفتم امیدوارم سال دیگه بتونم برم.

در همین حال در گوشه ای از سالن برخی در حال کشف حجاب بودند تا آن اتفاق مهم که این هنرپیشه زن منتظر آن بود را هر چه زودتر به منصه ظهور برسانند.

{ در آینده نزدیک فیلم آن را به شما نشان خواهم داد }

ادامه دارد......... دنبال کنید



[1] . می گویند نام وی کامبوزیا – پ می باشد.

[2] . نامش بهاره – ر می باشد.

نویسنده: احمد جهان بزرگی - ۱۳۸٩/٧/۱٤

بلاخره این سه جریان ( یعنی کمیته سه جانبه، مجاهدین _ مشارکت و کارگزاران _ مجمع روحانیون) درمهرو آبان سال 1387 به یک هدف مشترک رسیدند و در این راستا یکدیگر را پیدا کردند تا با یکدیگر تعاملی داشته باشند. هدف مشترک آنها در آن سال توافق برسر"پیروزی خاتمی در انتخابات " بود. براین اساس در 16 آبانماه 1387 به نوعی همگی درهمایشی به نام " پویش دعوت از خاتمی " شرکت کردند و هر آنچه خواستند بر علیه دولت احمدی نژاد ونظام جمهوری اسلامی گفتند و خندیدند. ( در چنین جلسه ای حضور هر کسی عادی به نظر می رسید جز افرادی که لباس روحانیت دربر دارند و جزء حزبی به نام " مجمع روحانیون مبارز " بودند. آنها هم دراین جلسه می گفتند و می خندیدند. این جلسه زمینه جلسه ای را فراهم کرد که بعدها در ورزشگاه آزادی فراهم شد که واقعا افتضاح را به اوج خود رساند ). پس از این جلسه بود که خاتمی پذیرفت کاندیدای ریاست جمهوری شود و فعالیتهائی را در این زمینه آغاز کرد.

اما به ناگهان بعد ازاینکه خاتمی پذیرفت که به عنوان کاندید ریاست جمهوری جبهه اصلاحات شود در دیماه و بهمن ماه 87، علاوه بر چند نفر از اعضاء جبهه اصلاحات، سه نفر ازهواخواهان تحصیل درانگلستان وفارغ التحصیلان انگلستان وارد صحنه تعیین کاندیدای ریاست جمهوری شدند و تلاش نمودند تا خاتمی را با موسوی عوض کنند. این سه نفر عبارت بودند از:

1- ابوالفضل فاتح که زن و فرزند خود را در انگلستان گذاشته و به ایران آمده بود ( بعد از آمدن موسوی مسئول کمیته تبلیغات ستاد موسوی شد).

2- محمد رضا تاجیک که از انگلستان فارغ التحصیل شده بود و در دوره خاتمی مشاور ارشد او بود ( او هم مشاور ارشد میر حسین در ستادش شد ).

3- مهدی هاشمی رفسنجانی که رابط  حزب کارگزاران سازندگی ( یعنی حزب خانواده هاشمی ) با موسوی بود وعلاوه بر اینکه به شدت از موسوی حمایت می کرد، هوای تحصیل در انگلستان یعنی محل اقامت چندین و چند ساله خواهرش فائزه را نیزدر سر داشت.

بالاخره در آخر بهمن ماه 1387 آنها موفق شدند موسوی را متقاعد کنند که خود را کاندید کند وخاتمی را متقاعد کردند که از کاندیداتوری انصراف بدهد. بالاخره پس از کشمکشهائی موسوی در 20 اسفند 1387 رسما کاندیداتوری خود را اعلام کرد که مورد استقبال بسیاری از اصلاح طلبان قرار گرفت اما مشارکت و مجاهدین حداقل به سه علت شروع به مخالفت با موسوی کردند:

1-  او را مرد این صحنه نمی دیدند.

2-  ظن قوی داشتند که با موسوی رای نمی آورند.

3- با این کار خود حداقل می توانستند از موسوی امتیازات مورد نظر خود را بگیرند.          

از 20 اسفند 87 تا 15 فروردین 88 که بسیاری از افراد در حال و هوای عید و خرید عید بودند طرفداران موسوی در حال رایزنی با مجاهدین – مشارکت بودند که در ستادی به نام " ستاد قیطریه " جمع شده بودند. محسن آرمین در طول 15 روز تعطیلی عید مذاکرات متعددی با میر حسین داشت تا او را متقاعد کند که از کاندیداتوری کنار بکشد زیرا با خاتمی برنده خواهند شد. اما موسوی نپذیرفت و بر مواضع خود اصرار ورزید.

از پانزده فروردین تا بیستم، خاتمی وارد میدان شد و بالاخره در جلساتی مجاهدین و مشارکت را متقاعد کرد که چون قطعا من نخواهم آمد بنابر این برای جلوگیری از تفرقه بهتر است شما هم به میر حسین بپیوندید. مجاهدین – مشارکت از سر ناچاری پذیرفتند و ضمن اینکه ستاد قیطریه، به ریاست محسن امین زاده، را در خدمت فعالیت برای تبلیغ موسوی گذاشتند " قائم مقامهای واحدهای ستاد انتخاباتی موسوی " را به تصرف خود درآوردند و بدین وسیله کنترل کل ستاد را به دست خود گرفتند. یکی از افراد ستاد موسوی با ناراحتی گفته بود: " بعد از آنکه کل ستاد به تصرف آنها در آمد شکوری راد که قائم مقام کمیته استانهای ستاد شده بود برای سخنرانی فقط از اعضاء دو حزب مجاهدین – مشارکت استفاده می کرد ".

مجاهدین – مشارکت در ستاد قیطریه کمیته ای تشکیل دادند و نام آن را " کمیته X " گذاشتند. وظیفه این کمیته این بود که تبلیغات سیاهی را بر علیه احمدی نژاد ساماندهی کند. فعالیت آنها منجر به تهیه و انتشار لوحی شد که به " CD90" معروف گشت. در این لوح فشرده هر نوع دروغ و توهینی که تهیه کنندگان آن بلد بودند بر علیه احمدی نژاد ساختند و پخش کردند.

از 19 اردیبهشت 88 کم کم پس از اعتراضات کاندیداها در مورد یکسویه بودن تبلیغات وبرنامه های صدا و سیما زمزمه حضور کاندیداها در برنامه های مناظرات تلوزیونی شروع شد. در همین زمان ستاد قیطریه با کمک خاتمی تلاشی را برای برگزاری سالگرد دوم خرداد فراهم کردند و از موسوی نیز درخواست نمودند تا در این مراسم حضور داشته باشد. اما موسوی به خاطر آنکه در آن مراسم بیشتر خاتمی مطرح می شد و او در پرتو خاتمی قرار می گرفت از پذیرفتن حضور سر باز زد و به اصفهان رفت.

بالاخره دوم خرداد 88 فرا رسید و نقطه عطفی در ظهور وبروز فرهنگ مدعیان اصلاحات شد.   

نویسنده: احمد جهان بزرگی - ۱۳۸٩/٧/٩

ادامه تحرکات مشترک کارگزاران و آقای هاشمی

تحرکات آقای هاشمی و کارگزاران بر علیه احمدی نژاد متاسفانه ازهمان زمان شکست در انتخابات شروع شد و با شدت و حدت ادامه یافت. متاسفانه خود آقای هاشمی نیزتحرکاتی را بر علیه احمدی نژاد شروع کرد:

}        مثلا اودر آغاز ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد درپیغامی به پادشاه عربستان که به انتخاب احمدی نژاد معترض بوده به او اطمینان داده بوده است که دولت احمدی نژاد 6ماه بیشتر دوام نخواهد داشت.( بنا بر گفته کارکنان سفارت عربستان فردی بنام حسینی حلقه وصل ارتباطات با عربستان بوده است).

}        ...

}        این تحرکات ادامه داشت تا اوائل سال 1387 که زمزمه انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 شروع شد. در ماههای اول سال آقای رفسنجانی بر فعالیت خود علیه احمدی نژاد افزود.

او به وسیله برخی نزدیکان واطرافیان خود برای برخی از افراد پیغام می فرستاد که نباید بگذاریم دوباره احمدی نژاد رئیس جمهور بشود و بنابرقول آقای مسیح مهاجری ( مدیر مسئول روزنامه جمهوری اسلامی ) : «نظر جناب آقای هاشمی‌رفسنجانی این است که آقای احمدی‌نژاد برای ریاست‌جمهوری مناسب نیست». و بنا بر قول سید حمید روحانی مورخ معاصراز قول مسیح مهاجری، آقای هاشمی می گفته " نباید بگذاریم دیگر احمدی نژاد رأی بیاورد " و معتقد بوده است که در انتخابات سال 1388 ریاست جمهوری “ احمدی نژاد نیاد هر خری میاد عیبی نداره “.

نظر نزدیکان هاشمی وکارگزاران سازندگی درآن زمان ( سال 87 ) این بود که حتما فردی که انتخاب می شود باید اصلاح طلب باشد. مهدی هاشمی، از اعضاء مرکزیت حزب کارگزاران، در این مورد می گوید:

شکست انتخابات ریاست‌جمهوری سال 84، تبعات کمی برای اصلاح‌طلبان نداشت. آقای کروبی از مجمع روحانیون جدا شد. آقای خاتمی بارها و بارها درباره مشارکت و مجاهدین سخن گفت و از تندروی آنها گله کرد. جناح چپ در انتخابات 84 ترک خورد اما از هم فرو نپاشید. این بار اگر در انتخابات 88 پیروز نشود،‌ از هم می‌پاشد...... اگر پیروز انتخابات نباشد بعید است بتواند به حیات سیاسی خود به صورت فعال ادامه دهد ..

نویسنده: احمد جهان بزرگی - ۱۳۸٩/٧/٢

 

اما در مقابل هاشمی و کارگزاران سازندگی در آن زمان فردی قرار گرفت که در طی چهار سال ریاستش بر شهرداری چنین وانمود کرده بود که طرفدار مستضعفین است؛ به شدت خواستار اسلامی کردن فضای جامعه است و نزیکانش در پست ها و سمتهای شهرداری هیچ نقشی ندارند. او خود را طرفدار بسیج، هوادار عزاداران امام حسین ع معرفی می کرد و این مسائل را قشر زیادی از مردم جامعه باور کرده بودند. ( در این بخش از تحلیل نباید کاری به امروز داشته باشید بلکه باید خودتان را درفضای سیاسی – اجتماعی آن روز بگذارید ).

یکی از عقاید  بسیجی پسند آن روز احمدی نژاد و سالهای بعد او این بود که:

" به من ایراد می گیرند و می گویند تو به جای این که سر وکارت با این سیاستمداران واین حرفه ای های سیاست باشد و بروی با اینها جلسه بگذاری و با این ها محشور باشی، چرا سروکارت با این عزادارها و متن مردم و بچه هیأتی ها وسینه زنها است..... من یک کلمه جوابشون رو می دهم: خدا خودش شاهد است که اولا بنده نوکر ملتم، اما آنها بدانند، من خاک پای سینه زن اباعبدالله را به خروار خروار از این سیاستمدارهای بی خاصیت عوض نمی کنم ".

}        بالاخره احمدی نژاد در دور دوم با اختلاف رای قابل توجهی بررقیب خود پیروز شد.

}        آقای رفسنجانی اگر چه در این دوره خود را از پایه مرد شماره 2 نظام، تا حد یک کاندیدای ریاست جمهوری پائین آورده بوداما اطرافیان اوتبلیغ و درخواست می کردند که همچنان باید در امور کلیدی اجرائی کشورمورد مشورت قرار گیرد.

}         اما احمدی نژاد نمی پذیرفت وبر نقطه ضعفهای سیاستهای هاشمی و خاتمی پافشاری می کرد.

}        بنابراین همین افراد احمدی نژاد را به عدم انجام کار کارشناسی وعدم مشورت متهم می کردند که بارها از جانب احمدی نژاد مورد اعتراض قرار گرفتند.

}        اما یاران هاشمی دست بردار نبودند و به دنبال نقطه ضعفهائی بودند که بتوانند به احمدی نژاد فشار وارد کنند تا نظرات آنها را بپذیرد. البته این نوع عملکرد در گروه هاشمی در رابطه با مسئولین بلند پایه مملکتی سابقه داشته است. در این زمینه می توان به داستانی که مورخ معاصر سید حمید روحانی تعریف می کند مراجعه کرد ( البته ملاحظاتی پیرامون این داستان وجود دارد که به آنها اشاره خواهم کرد)

آقای روحانی در این مورد به تحت فشار قرار دادن کروبی توسط آقای هاشمی رفسنجانی این گونه اشاره می کند که: آقای هاشمی برای تحت فشار قرار دادن کروبی زمانی با وی تماس می گیرد ومیگوید: " خانمی است بچه بغل به من مراجعه کرده و می گوید آقای کروبی مرا بچه دار کرده است و بچه بغل مرا رها کرده است ". آقای کروبی بلافاصله می گوید کجاست این خانم بگوئید بیاید دفتر شما تا من هم بیایم. چند با ر زنگ می زند و اصرار می کند. ( اما خبری نمی شود تا اینکه ) یک روز آقای رفسنجانی می گوید: این که چیزی نیست در مورد خانم شما چیزهائی می گویند. که آقای روحانی می گوید: با این نسبت به خانم کروبی دیگر آقای کروبی داشت دیوانه میشد که به ما زنگ زد تا به اتفاق چند نفر مانند آقای امام جمارانی، آقای توسلی و... به نزد آقای هاشمی برویم ( که رفتیم و دیدیم که آقای هاشمی حرف درست و راستی در این موارد ندارد). آقای روحانی در نامه خود ( در دوم مهر 1389 )  به آقای هاشمی می گوید:

شما در پی رحلت امام عزیز آن روز که بر تخت ریاست جمهوری تکیه زدید و بر این باور بودید که حرف و سخن و رأی و نظر شما باید "فصل الخطاب " باشد! آیا به یاد دارید که با برخی از همسنگران دیرینه خود به جرم اینکه در برابر حرف و نظر شما حرف داشتند و به نقد و نظر می‌پرداختند چه رفتاری کردید؟ آیا به یاد دارید که به آقای کروبی چه نسبت‌های ناروا دادید؟! آیا می‌دانید که نسبت به حاج خانم کروبی، آن بانوی سخت کوش، دلسوز و وفادار به کانون خانواده که همه توان خود را در راه خدمت به کشور و ملت به کار گرفته بود، چه ظلم و جفایی کردید؟! آیا بر این باورید که تاریخ این ناروایی‌ها و جفاکاری‌ها را به دست فراموشی می‌سپارد؟ البته چوب این رفتار ناشایست خود را نیز خوردید و آنچه را که به ناحق به دیگران نسبت دادید دامنگیر خودتان شد؛ اما دریغ که درنیافتید، به خود نیامدید و باور نکردید که "دار دنیا دار مکافات است ".[1]    

ملاحظه 1 : اگر واقعا چنین داستانی صحت داشته باشد در عالم سیاست ایران باعث انحراف انقلاب اسلامی نخواهد شد؟ ( قضاوت شما در اینجا بسیار راه گشا می باشد).

ملاحظه  2 : دفتر آقای هاشمی رفسنجانی پس از پخش سخنان آقای سید حمید روحانی نامه ای درپاسخ به وی نوشت اما در آن نامه به هیچ وجه در مورد داستانی که آقای روحانی در مورد کروبی و هاشمی گفته است را تکذیب نکرد و این قرینه ای است در مورد این که این قضیه را به صحت نزدیک کند.

 

ادامه دارد.....دنبال کنید...

 

  



[1] . متن نامه آقای روحانی:

چرا به جای پاسخ‌گویی تلاش‌ می‌کنید زبان‌ها را ببندید و قلم‌ها را بشکنید

خبرگزاری فارس: حمید روحانی طی نامه‌ای در پاسخ به واکنش هاشمی رفسنجانی درباره افشاگری‌های اخیر، نوشت: این نخستین‌بار نیست که جنابعالی برای به زیر سؤال بردن کسانی که به نقد از کار و کردار شما برخاسته‌اند به اتهام‌ زنی روی می‌آورید و تلاش می‌کنید که زبان‌ها را ببندید و قلم‌ها را بشکنید.

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از روابط عمومی بنیاد تاریخ پژوهی ایران معاصر، حجت‌الاسلام سید حمید روحانی در پاسخ به اظهارات آیت الله هاشمی رفسنجانی نامه‌ای را منتشر کرده که متن کامل آن بدین شرح است:

حجت‌الاسلام و المسلمین جناب آقای حاج شیخ اکبر هاشمی رفسنجانی
با سلام
نامه منتسب به دفتر جنابعالی را، پیش از آنکه به دستم برسد در برخی از روزنامه‌های گمنام، مطالعه کردم. از آنجا که می‌دانم این نامه اگر به قلم جنابعالی نباشد، بی‌تردید زیر نظر شما نگارش یافته است، رخصت می‌خواهم پاسخ را خطاب به شما بنگارم و پیش از پرداختن به پاسخ، باید عرض کنم ای کاش شرایط به گونه‌ای بود که می‌توانستم در برابر این نامه سکوت می‌کردم و آن را بی‌پاسخ می‌گذاشتم تا به جریان‌های اختلاف برانگیز کشیده نشوم اما چه کنم که سکوت من مایه گستاخی بیشتر دشمنان می‌شود و آنان را بیش از پیش جری‌تر می‌کند و به انقلاب، اسلام، امام و رهبر مظلوم و مقاوم ملت ایران آسیب می‌رساند و چه بسا تاریخ را نیز خدشه‌دار سازد و ناحق را حق بنمایاند و حق را باطل جلوه دهد. درباره این نامه و برخی از مطالب آن یادآوری نکاتی بایسته است:
1ـ‌ انتظار این بود که در پاسخ مطالب و مسائلی که در سخنرانی اینجانب در شهرستان خمین آمده است، به موضوعاتی می‌پرداختید که جنبه اصولی و ریشه‌ای دارد و روشن شدن آن می‌تواند در دیدگاه و داوری ملت ایران نسبت به جنابعالی تأثیر بسزایی داشته باشد. در سخنرانی اینجانب در مورد نامه سرگشاده سرکار عالی به مقام معظم رهبری (اطال الله عمره) به این نکته اشاره شده است که "تمام مصیبت‌هایی که در جریان انتخابات و پس از انتخابات بر سر این کشور آمد از آن نامه سرگشاده بود که آتش نفاق و اختلاف را روشن کرد و نسل جوان و مردم را به جان هم انداخت. " در آن سخنرانی به برخی از تحریف‌گری‌هایی که در کتاب خاطرات آن‌جناب به چشم می‌خورد نیز اشاره شده است. بی‌تردید آن نادرستی‌ها در کتاب خاطرات شما مایه تاسف و نگرانی "قاطبه دلسوزان انقلاب اسلامی " و علاقه‌مندان به حضرت امام (سلام الله علیه) می‌باشد و این دغدغه را ایجاد می‌کند که "هنوز بیش از سی سال از پیروزی انقلاب اسلامی نگذشته است " مبادا "منافع زودگذر باندی "، شخصی و دنیوی، دانسته و ندانسته مایه دستبرد به واقعیت‌های تاریخی شود و اعتبار خاطره‌نگاری و تاریخ‌نویسی را به زیر سؤال برد. هر چند طی سال‌های گذشته بسیاری از کتاب‌هایی که به نام "خاطرات " و تاریخ انقلاب به بازار آمده ـ‌ و می‌آید ـ‌ آکنده از خطا و اشتباه و بعضاً دروغ و تحریف و وارونه‌نویسی و خلاف‌گویی می‌باشد و بار دیگر ژرف‌نگری و آینده‌بینی رهبر کبیر انقلاب اسلامی، امام عزیز را نمایان می‌سازد که هنوز انقلاب اسلامی به پیروزی نــرسیده بود هشدار داد:
"... لازم است برای بیداری نسل‌های آینده و جلوگیری از غلط‌نویسی مغرضان، نویسندگــان متعهد با دقت تمام به بررسی دقیق تاریخ این نهضت اسلامی بپردازند ... ما که هنوز در قید حیات هستیم و مسائل جاری ایران را که در پیش چشم همه ما به روشنی اتفاق افتاده است دنبال می‌کنیم، فرصت‌طلبان و منفعت‌پیشگانی را می‌بینیم که با قلم و بیان و بدون هراس از هر گونه رسوایی، مسائل دینی و نهضت اسلامی را برخلاف واقع جلوه می‌دهند ... و شکی نیست که این نوشتجات بی‌اساس به اسم تاریخ در نسل‌های آینده آثار ناگواری دارد ... امروز قلم‌های مسموم درصدد تحریف واقعیات هستند، باید نویسندگان امین این قلم‌ها را بشکنند ... " ( صحیفه امام، ج 3، ص 434 )
جنابعالی به جای پاسخگویی به پرسش‌ها، شبهه‌ها و نگرانی‌هایی که نامه سرگشاده و خاطره‌نویسی‌های بعضاً ناآراسته شما در میان مردم پدید آورده است، روی برخی مسائل ناچیز انگشت گذاشته‌اید و از اینکه در سخنان من آمده است: "در انتخابات ریاست جمهوری نهم با سر و مغز زمین خورده " خــرده گرفته‌اید که قبول دارم باید از جمله مناسب‌تری استفاده می‌شد، مانند شکست خورد و یا به تعبیر فوتبالیست‌ها "قدرت را به حریف واگذار کرد "! و... در هر صورت از این بابت پوزش می‌خواهم لیکن این نکته را نتوان نادیده گرفت که با "سابقه ذهنی جامعه از حجت‌الاسلام " هـاشمی بهرمانی، به عنوان "یار امام و رهبری " برازنده و ارزنده نباشد به گونه‌ای موضع‌گیری کند که در میان مردم چنین وانمود شود که به ولایت و رهبری پشت کــرده و در صف نامحرمان ایستاده است. آن نامه سرگشاده با آن اولتیماتوم سخیف:
سرچشمه شاید گرفتن به بیل چوپر شد نشاید گرفتن به پیل
اگر از سوی تکنوکرات‌ها و لیبرال‌های معاند و مغرض (که امروز به دروغ سنگ آقــای هاشمی را به سینه می‌زنند) و اپوزوسیون نظام، منتشر می‌شد ، هضم آن برای دوستان و دوستداران انقلاب آسان بود، اما بالا زدن آستین همت توسط بعضی برای برآورده کردن آرزوی محال دور کردن مردم از ولایت و اعلان جنگ نیمه‌رسمی به مقام معظم رهبری، از سوی کسانی که داعیه "ارادت به شخصیت حقوقی و حقیقی ولایت " دارند "از تناقض‌های عجیب و غریب روزگار است " !
2ـ شما در نامه خود به "ذوق‌زدگی بعضی از خبرگزاری‌ها و روزنامه‌های ریز و درشت " از سخنان من اشاره کرده و آن را به اصطلاح ملاک نادرستی آن سخنان دانسته اید !!؟ باید دانست " ذوق زدگی " یا استقبال از گفتار من از سوی برخی از نیروهای خودی شگفت‌آور و ناروا نیست لیکن "ذوق زدگی " رسانه‌های غربی و سازمان‌های جاسوسی بین‌المللی و محافل صهیونیستی و قدرت‌های استکباری از نامه و سخنرانی‌های سرگشاده جنابعالی زنگ خطر را به صدا درمی‌آورد؛ آیا می‌دانید نامه سرگشاده شما چه خون جگری برای دلسوزان انقلاب و رهروان راستین راه امام به همراه داشت و اشک‌هایشان را جاری ساخت؟ آیا می‌دانید دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی از آن نامه سرگشاده چه شادی‌ها کردند و چه سر و صداهایی در دنیا بر پا کردند و چه تبلیغات زهرآگین و ناهنجاری بر ضد مقام معظم رهبری به راه انداختند ؟!
آقای هاشمی !
"باور این جمله به نقل از شما در رسانه‌ها سخت است " که: " جمهوری اسلامی حمایت مردم را از دست داده است "!! (گاردین سایت بی بی سی، 27 / تیرماه / 88 ) آیا میدانید که استکبار جهانی و در رأس آن شیطان بزرگ اگر روزی این دروغ را باور کنند که "جمهوری اسلامی حمایت مردم را از دست داده است " در یورش به ایران درنگ نمی‌کنند ؟ آیا این گونه سیاه‌نمایی‌ها آب به آسیاب دشمن نمی‌ریزد؟ و دشمن را به طمع نمی‌اندازد؟
3ـ نوشته‌اید "... به خـاطر دستمالی، قیصریه را به آتش نکشید "!!؟ کاش توضیح می‌دادید که منظورتان از "دستمالی " که به خــاطــر آن ممکن است "قیصریه را به آتش بکشم " چــه می‌باشد؟ شما خوب می دانید که من در درازای 30 سال که از انقلاب اسلامی می‌گذرد ، به رغم اینکه زمینه به دست آوردن پست و مقـــام برای من فراهم بود، هیچ مسئولیتی نپذیرفتم و دنبال قدرت ندویدم؛ من نیز می‌توانستم وکیل، وزیر، سفیر و ... شوم لیکن این کار را نکردم چون مسئولیتی مقدس‌تر ، ارزشمندتر و مهم‌تر بر دوش دارم؛ رسالت مقدس تدوین تاریخ، رویارویی با تحریف‌گری‌ها و پاسداری از خط امام، بزرگ‌ترین مسئولیتی است که بر دوش من سنگینی می‌کند که انجام آن را با سخت کوشی، پایداری و استواری دنبال می‌کنم. من بــرای اینکه به مجلس شورای اسلامی راه یابم و مثلاً رئیس مجلس شوم به آب و آتش نــزدم، من بــرای اینکه رئیس جمهور شوم، گریه نکردم و صحنه ساختگی تدارک ندیدم و مشتی بازیگر و هنرپیشه را گـرد نیاوردم تا هنرنمایی کنم و صحنه‌هایی دور از شأن یک روحانی باسابقه خلق کنم. من بر سر دنیا و مشتهیات دنیوی با کسی سرجنگ ندارم؛ مرکز اسناد انقلاب اسلامی با اینکه حاصل عمرم بود و جوانیم را روی آن گذاشته بودم، آن گاه که به راه ناصواب رفت برای اینکه "به خاطر دستمالی قیصریه را به آتش نکشم " از حق خود چشم پوشیدم و بی سر و صدا از آن جدا شدم و دوری گزیدم و "عطای آن را به لقایش بخشیدم "؛ من برای اینکه وامدار هیچ گروه، مقام و شخصی نباشم با زندگی طلبگی ساختم، ساده‌زیستی پیشه کردم، و افتخار می‌کنم که سنگی روی سنگ نگذاشتم و سرمایه‌ای نیندوختم. من برآنم که دریابم نظـر جنابعالی از اینکه "به خاطر دستمالی قیصریه را به آتش نکشید " چه می‌باشد و این "دستمال " ناقابل چیست که من از آن بی‌خبر و بیگانه‌ام.
اگر دفاع از کیان روحانیت، خط امام و رهبری و پاسداری از آرمان‌های انقلاب اسلامی و رویارویی با تحریف‌گری‌هـا و دروغ‌پردازی‌ها از دید جنابعالی "دستمالی " است که نبایستی "به خاطر آن قیصریه را به آتش کشید " باید بگویم زهی تأسف.
"این تأسف موقعی عمیق‌تر می‌شود که بدون عبرت گرفتن از حـوادث دو قرن اخیر، به ویژه حوادث پس از مشروطه، به عنوان یک فرد روحانی، خواسته یا ناخواسته توطئه شوم اسلام‌ستیزی و ولایت‌گریزی و القای اتهام به رهبری را در یک نامه "کاملاً احساسی " و غرض‌مندانه "تسهیل نمایید "!
4ـ جنابعالی در این نامه از پروژه "هاشمی ستیزی " و "روحانیت ستیزی " خبر داده‌اید و این دو جریان را به هم ارتباط داده‌اید؛ انگار هر گونه خرده‌گیری و انتقاد از جناب هاشمی مساوی با "روحانیت‌ستیزی است "!!؛ اولاً بایسته است توضیح می‌دادید که آقای هـاشمی رفسنجانی امروز چه ویژگی‌ها و برجستگی‌هایی دارند که دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی از آن احساس خطر می‌کنند که به "هاشمی ستیزی " برخاسته‌اند؟! آیا به نظر جنابعالی همانگونه که دشمن از خط امام وحشت دارد و دیر زمانیست توطئه امام‌زدایی را در دست اقدام دارد، امروز از خط هاشمی رفسنجانی نیز اندیشناک است و بر آن است که آن خط خطرناک برای جهانخــواران را از میان ببرد؟ راستی این "خط برجسته و آراسته هاشمی " چرا و چگونه تا این پایه نادیدنی و پنهان است که ملت ایران به رغم رشد و آگاهی والا نتوانسته‌اند به آن پی ببرند، و تنها استکبار جهانی و دشمنان درون‌مرزی و برون‌مرزی اسلام از آن آگــاهی یافته‌اند؟! در خور نگرش است که امروز قلم به مزدانی که با امام و آرمان‌های انقلاب اسلامی سر ناسازگاری دارند و بر آنند خط و راه و اندیشه امام را به موزه تاریخ بسپارند، از خطـر "هاشمی ستیزی " اظهار نگرانی می کنند و هشدار می دهند؟!
ثانیاً می‌دانیم و می‌دانید که جامعه روحانیت و پایه‌های استوار آن هیچ گاه وابسته به فرد نیست؛ رفتن یک فـرد یا سقوط فرد دیگر نمی‌تواند ارکان روحانیت را متزلزل سازد، چنانکه سقوط آقای سید کاظم شریعتمداری با آن دبدبه و کبکبه و بیرون رفتن آقای منتظری از صف طلایه‌داران انقلاب اسلامی با آن پیشینه درخشان و انقلابی، نتوانست به کیان روحانیت آسیب برساند و زمینه را برای توطئه "روحانیت‌ستیزی " هموار سازد . اگر بنا بود اساس روحانیت وابسته به فرد باشد، بی‌تردید تاکنون ارکان جامعه روحانیت فرو پاشیده و از میان رفته بود و آثاری از آن نمانده بود تا تداوم آن به وجود آقای هاشمی بستگی داشته باشد.
ثالثاً آنچه امروز مایه دغدغه و نگرانی جنابعالی شده است، اینجانب از زمان‌های دور آن را دریافته و خطر آن را طی مصاحبه‌ای به شکل غیر مستقیم به شما گوشزد کردم، و طی مصاحبه‌ای با خبرنگار جهان‌نیوز در تاریخ 17/شهریور/1386 یادآور شدم:
... امیدوارم که آقای هاشمی نسبت به اطرافیان خودشان مقداری هوشیار باشند که عوامل مرموز باعث ایجاد مشکل برای ایشان نشوند... آنچه مایه نگرانی است، این است که شخصیت‌های روحانی ما بر اثر یک سلسله موضع‌گیری‌های نابجا و ادعاهای ناروا و اغراق‌آمیز به زیر سؤال بروند و زحمات طولانی آنها در مبارزه به هدر برود.
رابعاً این اعمال و رفتار و گفتار و کـردار شخصیت‌ها و چهره‌هاست که مایه سقوط یا صعود آنان می‌شود. این سناریوی زننده و فیلم انتخاباتی شکننده جناب هاشمی رفسنجانی با کارگردانی سازنده فیلم مارمولک است که زمینة هاشمی‌ستیزی را هموار می‌کند. این کارهای سؤال‌برانگیز آقازاده‌ها و نورچشمی‌ها، به ویژه کردار نامناسب و زننده صبیه جناب آقای هاشمی است که مایه بی‌آبرویی و بی‌اعتباری ایشان در میان جامعه می‌شود.
بزرگ‌ترین خطر برای انسان آن است که به دست خود زمینه سقوط خود را فراهم کند لیکن نتواند دریابد که مشکل کار کجاست و چه عواملی مایه آسیب‌پذیری او شده است و دیگران را مقصر ببیند. باید دانست مردم امروز با نسل‌های گذشته تفاوت کلی دارند؛ مردم امروز رشد یافته، آزموده، ورزیده، سیاستمدار، آدم‌شناس و آگاه و دانا می‌باشند و بیراهه‌پویی‌ها، کژاندیشی‌ها و نامردمی‌ها را به درستی در می‌یابند و بر نمی‌تابند؛ از این رو، سره را از ناسره به خوبی باز می‌شناسند و در برابر ناراستی‌ها و بی‌مبالاتی ها بی‌درنگ موضع می‌گیرند و دست رد بر سینه نامحرمان می زنند. این روزها اینجا و آنجا زمزمه‌هایی شنیده می شود که بله؛ "دست‌هایی در کار است که یاران امام را از صحنه حذف کند و به یاران امام اهانت می‌شود " باید دانست آنهایی که به راستی در خط امام‌اند و راه امام را دنبال می‌کنند در دل و جان مردم جا دارند. ملت ایران همانگونه که به امام عشق می‌ورزند، یاران امام را نیز با دل و جـان ارج می‌نهند لیکن برخی از یاران نایار "سربازان متمردی‌اند " که سنگر را رها کرده از صحنه گریخته‌اند و یا به سنگر عناصر ضد انقلاب پناه برده‌اند. مردم به آن دسته از سست‌عناصری که تاب مقاومت ندارند و از تداوم راه خسته شده و بیراهه گزیده‌اند، به چشم دشمنان امام و انقلاب می‌نگرند و آنان را از دشمنان برون‌مرزی و استکبار جهانی، برای کشور و ملت خطرناک‌تر می‌دانند. ملت ایران به درستی دریافته‌اند که امروز، خطری که انقلاب اسلامی را تهدید می‌کند از امریکا نیست؛ "آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند " امروز خطر از ناحیه کسانی است که داعیه خط امامی دارند، لیکن شهوت مقام آنان را کور کرده است و "برای دستمالی قیصریه را به آتش می‌کشند "! و یا با ادعای خط امام و یار امام به شیوه‌ای منافقانه اندیشه‌های لیبرالیستی را ترویج می‌کنند؛ از "تشنج‌زدایی "! دم می‌زنند، از "عرف بین‌المللی " سخن می‌گویند، با کسانی که شعار "نه غزه، نه لبنان " می‌دهند هم‌مسیرند و از حمایت صهیونیست‌ها، سلطنت‌طلبان، منافقان، عوامل امریکا و انگلیس برخوردارند و به آن می‌بالند. خطر جدی و ریشه‌ای برای اسلام، انقلاب و استقلال ایران این فرصت‌طلبانی هستند که نان را به نرخ روز می‌خورند، "ابن‌الوقتند "؛ یک روز علیه آقای منتظری نامه سرگشاده می‌نویسند و روز دیگر نه تنها راه و کار او را خود تکرار می‌کنند، بلکه سر در آستانه او می سایند؛ این کسان را نمی‌توان با دستاویز یار امام تقدیس کرد. ملت روشن‌ضمیر ایران، مانند برخی از فرقه‌های اسلامی نیستند که بر این باور باشند که "صحابه " و کسانی که روزگاری را با پیامبر اکرم (ص) گذرانده‌اند، از هرگونه لغزش و خطا مصون‌اند و به هر کار ناشایستی دست بزنند، نباید مورد طعن و نقد قــرار گیرند. امروز برخی کژاندیشان و بیراهه‌پویان بر این باورند کسانی که روزی و روزگاری در کنار امام زیسته و یا با امام دیدارها و گفت وگوهایی داشته‌اند و از یاران امام به شمار می‌روند ، به اصطلاح معروف از هفت دولت آزادند؛ هر جا بروند و هر کاری بکنند چون زمانی در خدمت امام بوده و از یاران امام شمرده می‌شده‌اند، شایسته نیست که مورد اعتراض و خرده‌گیری قرار بگیرند؛ این دید با مکتب تشیع همخوانی ندارد . پیروان علی(ع) و در واقع پیروان اسلام ناب محمدی(ص) تنها به پیشینه افراد برای داوری بسنده نمی‌کنند و موضع روز آنان را نیز مورد نظر قرار می‌دهند و آنچه امام اعلام کرد: "میزان، حال فعلی افراد است " سخن برحق و برجسته‌ای است که ریشه در مکتب اسلام راستین و مکتب تشیع دارد که نبایستی از آن غفلت کرد. بنابراین، کسانی که امروز مورد حمله، طعنه، خشم و نفرت مردم قرار دارند یاران از راه برگشته‌‌اند، نه پاکباختگان وفادار و پیروان راستین راه امام که پیوسته با مردم‌اند، با مردم حرکت می‌کنند، صف خود را از مردم جدا نمی‌کنند و خود را وامدار مردم می‌دانند و شیفتگان خدمت‌اند نه تشنگان قدرت.
5ـ نوشته‌اید که داستان حمایت شما از منافقان در دوران مبارزه را من کشف نکرده‌ام و شما آن را خیلی مفصل‌تر در خـاطرات خود آورده‌اید . اینجانب هیچگاه ادعــا نکردم که پدیده‌ای را کشف کرده و ناگفته‌ای را یافته و بازگو کرده‌ام و نیز هیچگاه بر آن نیستم که جنابعالی را به سبب حمایت از منافقان در آن روز و روزگار، خدای نخواسته مورد شماتت، سرزنش و نکوهش قـرار دهم. این واقعیت به درستی روشن و آشکار است که بسیاری از روحانیان، از روی ساده اندیشی، زود باوری، سهل‌انگاری و احساسات آنی، فریب این گروهک مکار و فریب‌کار را خوردند و به یاری آنان شتافتند، لیکن نکته این است که جنابعالی با این اشتباه آشکار که در زندگی سیاسی خود دارید، چگونه خود را در حد امام می‌نمایانید؟! امام را در جریان بنی‌صدر به زیر سؤال می‌برید و ادعا می‌کنید که امام به سبب اینکه در جامعه حضور نداشت از ماهیت بنی‌صدر آگاهی نیافت و جنابعالی چون در میان مردم بودید و در اجتماع حضور فیزیکی داشتید، بنی صدر را به درستی شناخته بودید و خطر او را دریافته بودید لیکن امام خطر را برنمی‌تافت! و از بنی‌صدر حمایت می کرد و سرانجام دریافت که نظر شما درست و مطابق با واقع است! و ...
جنابعالی اگر به راستی این ادعا را باور دارید که امام به سبب اینکه در اجتماع حضور نداشت، بنی‌صدر را به درستی نشناخته بود و به ماهیت او پی نبرده بود، باید عرض کنم که هنوز امام را نشناخته‌اید؛ البته امام در دوران زندگی پرافتخار خویش آن گونه که باید و شاید شناخته نشد؛ امروز نیز شناخته نشده است. بی‌تردید آیندگان بهتر می توانند دریابند که آن مرد خدا نابغه دهر بوده است و در کیاست، و مدیریت مسئولان و یاران در تاریخ کمتر همسان و همانندی داشته است. امام برای شناخت اشخاص و گروه‌ها به حضور فیزیکی در اجتماع نیازی نداشت، اگر جز این بود، امام هیچگاه نمی‌توانست در دوران زیستن در نجف اشرف نهضت اسلامی ایران را رهبری کند و از هـرگونه لغزش و خطایی دور بماند. امام با اینکه در ایران نبود و با بنیانگذاران و سردمداران سازمان منافقان از نزدیک آشنا نبود، تنها با چند جلسه دیدار و گفت و گو با نمایندگان آن سازمان توانست آنان را بشناسد و به ماهیت منافقانه آنان پی ببرد ، لیکن جنابعالی و دیگر روحانیانی که با همه نیرو و توان به حمایت از سازمان برخاسته بودند، به اصطلاح در میان جامعه بودید و زمان‌های طولانی با اعضا و بنیانگذاران آن سازمان سرو کار داشتید و با وجود این نتوانستید آنان را به درستی بشناسید و فریب آنان را نخورید.
در مورد بنی صدر، حمایت امام از او، نه برای این بود که از ماهیت او شناخت نداشت و به او ایمان داشت. امام، بنی صدر را پیش از آنکه برای ریاست جمهوری کاندید شود شناخته بود و نسبت به او ذهنیت منفی داشت؛ از این رو، چنانکه نامبرده در خاطرات خود آورده است، آن گاه که آمادگی خود را برای نامزدی ریاست جمهوری با امام در میان گـذاشت، پاسخ منفی شنید. امام با صراحت به او گوشزد کرد که صلاحیت برای ریاست جمهوری نظام اسلامی را ندارد، لیکن حمایت امام از او در دوران ریاست جمهوری او احترام به رأی مردم بود. امام مانند بسیاری از سیاست‌بازان نبود که تا روزی که به مقام و منصب نرسیده‌اند فراوان از مردم دم می‌زنند، لیکن آن گاه که به قدرت می‌رسند مردم را فراموش می‌کنند و رأی و نظر مردم را نادیده می‌گیرند. بنی‌صدر از یازده میلیون رأی برخوردار بود. شما انتظار داشتید که امام از قدرت و موقعیت خود استفاده کند و بنی‌صدر را با نادیده گرفتن رأی مردم کنار بزند، لیکن امام بر خود وظیفه می‌دانست که رأی ملت را پاس بدارد و به نظر مردم احترام بگذارد و از رئیس جمهور منتخب مردم حمایت کند، تا مردم خود او را بشناسند و رأی خود را از او پس بگیرند. تفاوت یک رهبر مردمی با انسان‌هایی که هنوز دچار منیت هستند در همین نکته باریک‌تر ز مو نهفته است که آنــان در مسند قدرت کمتر به مردم می‌اندیشند، لیکن آن رهبری که به ملتش عشق می ورزد، پا به پای مردم حرکت می کند و از آنان فاصله نمی‌گیرد.
6ـ نوشته‌اید: "... آن زمان بسیاری از پیشگامان مبارزه (جز معدودی) از آنها [منافقین]، حمایت می‌کردند (حتی خود شما)! چنانکه پیش‌تر اشاره کردم بسیاری از مبارزان روحانی به سبب سطحی‌نگری، ساده‌اندیشی و سهل‌انگاری، فریب این گروهک و سردمداران آن را خوردند و به حمایت از آنان برخاستند و شاید خفقان حاکم فرصت کنکاش و جستار درباره این گروهک مکار را نیز به آنان نمی‌داد لیکن در این میان آنچه تأسف را افزون می‌سازد این است که این پیشگامان مبارزه، رهبری عارف و دانا و حکیمی فــرزانه و توانا ، همانند حضرت امام (سلام الله علیه) را پیش روی خود داشتند و می‌توانستند با بهره‌گیری از دیدگاه‌ها، رهنمودها و رهبری‌های حکیمانه او به چنین ورطه خطرناکی نیفتند و آلت دست منافقان قرار نگیرند؛ لیکن با وجود این به بیراهه رفتند و "دیدند سزای خویش ". این جـریان نشان از این واقعیت دارد که بسیاری از روحانیان و به گفته جنابعالی "پیشگامان مبارزه " از آن دوران و زمان به اصل ولایت فقیه پایبند نبودند و رهبری امام را بر نمی‌تافتند و شاید برخـی از آنان خود را از امام داناتر، سیاستمدارتر، مدیر و مدبرتر می‌پنداشتند! و امروز نیز می‌پندارند! (چنانکه از خاطره نویسی های آنان بر می آید.)
اینکه اشاره کردید که "حتی خود شما " ! باید بگویم اینجانب به رغم گرایش به حرکت مسلحانه و علاقه باطنی به گروه‌هایی که به عملیات پارتیزانی دست می‌زدند ، روی تعبد به نظریات و اندیشه‌های امام و اینکه پیروی از امام را بر خود وظیفه می‌دانستم، هیچگاه از سازمان حمایت نکردم و در ماهنامه 15 خرداد که در نجف اشرف انتشار می‌دادم کوچک‌ترین سخنی و مطلبی در پشتیبانی از آنان نیاوردم و با بـرخی از همکاران و همرزمان که نسبت به سازمان سمپاتی داشتند، بر سر این مسئله که برخلاف نظر امام در خدمت این گروهک قرار گرفته بودند، اختلاف شدید داشتم. این نکته نیز بایسته یادآوری است که آن "معدودی " که بنا به گفته جنابعالی در آن روز از سازمان شناخت داشتند و از همکاری با برخی از "پیشگامانی " که در خدمت سازمان قرار داشتند، خودداری می‌ورزیدند، امروز از سوی برخی از آن "پیشگامان "! متهم می‌شوند که از مبارزه رویگردان شده بودند و مبارزه را قبول نداشتند! و از خط امام منحرف شده بودند!! امروز تاریخ، داوری خواهد کرد که چه کسانی از راه و اندیشه امام دور شده بودند؛ آنها که از سازمان حمایت می‌کردند و وجوهات شرعی را به کام منافقان می‌ریختند؟ یا کسانی که حمایت از سازمان را بیراهه پویی و خطرناک می‌دانستند و از آنان دوری می‌گزیدند؟
7ـ آورده‌اید "... سابقه ذهنی جامعه از آقای زیارتی (سید حمید روحانی) فردی است که حتی حاضر است مرحوم شریعتی را در جهت تقویت حوزه‌ها یک‌بار دیگر به مسلخ تاریخ ببرد، اما ناگهان در چرخش 180 درجه‌ای شخصیت‌های انقلاب و زبرالحدیدهای نهضت امام خمینی (ره) را به مذبحی می‌برد که سلاخان دین ستیز آن را برای استحاله انقلاب در بعضی از رسانه‌های مرموز بنا کرده‌اند "!!

جناب آقای هاشمی!
این نخستین‌بار نیست که جنابعالی برای به زیر سؤال بردن کسانی که به نقد از کار و کردار شما برخاسته‌اند به اتهام‌ زنی روی می‌آورید و تلاش می‌کنید که منتقدان را با لجن‌پراکنی و پیرایه‌تراشی خاموش سازید، زبان‌ها را ببندید، قلم‌ها را بشکنید و همگان را به تسلیم و کرنش وادارید. شما در پی رحلت امام عزیز آن روز که بر تخت ریاست جمهوری تکیه زدید و بر این باور بودید که حرف و سخن و رأی و نظر شما باید "فصل الخطاب " باشد! آیا به یاد دارید که با برخی از همسنگران دیرینه خود به جرم اینکه در برابر حرف و نظر شما حرف داشتند و به نقد و نظر می‌پرداختند چه رفتاری کردید؟ آیا به یاد دارید که به آقای کروبی چه نسبت‌های ناروا دادید؟! آیا می‌دانید که نسبت به حاج خانم کروبی، آن بانوی سخت کوش، دلسوز و وفادار به کانون خانواده که همه توان خود را در راه خدمت به کشور و ملت به کار گرفته بود، چه ظلم و جفایی کردید؟! آیا بر این باورید که تاریخ این ناروایی‌ها و جفاکاری‌ها را به دست فراموشی می‌سپارد؟ البته چوب این رفتار ناشایست خود را نیز خوردید و آنچه را که به ناحق به دیگران نسبت دادید دامنگیر خودتان شد؛ اما دریغ که درنیافتید، به خود نیامدید و باور نکردید که "دار دنیا دار مکافات است ".
شما پنداشتید با آوردن این فراز که " ... مرحوم شریعتی را در جهت تقویت حوزه‌ها یک‌بار دیگر به مسلخ تاریخ ببرد "! به اصطلاح به یک کرشمه چند کار می‌کنید؛ تاریخ نگاری اینجانب را مغرضانه! و غیر مسئولانه! می‌نمایانید و دار و دسته شریعتی را نیز به سوی خود می‌کشانید! و به روحانیان نیز می‌باورانید که من امروز به ضرر جامعه روحانیت قلم می‌زنم! و موضع می‌گیرم! و بدین گونه بر هواداران خود می‌افزایید!
راستی جنابعالی از کجا می‌دانید که "سابقه ذهنی جامعه " نسبت به اینجانب چه می‌باشد؟ آیا جامعه از نظر جنابعالی، آقازادگان، نورچشمان و بادمجان دور قاب‌چین‌هایی هستند که جنابعالی را در میان گرفته‌اند؟! اگر امروز جنابعالی از جامعه شناخت داشتید، بی تردید در رفتار، گفتار و کردار خود تجدید‌نظر می‌کردید؛ دست کم درصد رأی جامعه را نسبت به خود می‌دانستید و به این روز نمی‌نشستید.
در پی پیروزی انقلاب اسلامی آن روز که من به بررسی جریان شریعتی نشستم حوزه‌ها در اوج قدرت و محبوبیت بود و سیل دانشجوی دختر و پسر برای تحصیل علوم اسلامی به حوزه‌ها سرازیر بود و برای تقویت حوزه‌ها نیازی نبود که کسی یا کسانی به مسلخ کشیده شوند. اگر بنا بود طبق اوضاع و شرایط حوزه ها شریعتی به مسلخ کشیده شود، بایستی در جلد نخست کتاب نهضت امام خمینی که در دوران طاغوت تدوین شد، این کار صورت می گرفت که حوزه‌ها و علما دوران غربت را می گذراندند و در میان بسیاری از مردم به زیر سؤال بودند؛ لیکن می بینیم که در آن کتاب از او تجلیل و ستایش شد و واپسگرایانی که در جامعه روحانی بودند سخت مورد نکوهش قرار گرفتند.
اینجانب در نگارش تاریخ هیچگاه چرخشی نداشته و آنچه را که آورده است بر پایه واقعیت‌هایی است که در جامعه روی داده و بنابر شواهد و مدارک و سندهای متقن و معتبری است که در دسترس قرار دارد . اگر من نیز همانند تحریف‌گران تاریخ واقعیت‌ها را درز می‌گرفتم، مردم را در ناآگاهی نگاه می‌داشتم و نان را به نرخ روز می‌خوردم . در نجف اشرف در آن شرایطی که اندیشه‌ها بر ضد شریعتی دور می‌زد ، به او می‌تاختم و در ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی آن روز که او در میان برخی از قشرهای جامعه، به ویژه برخی از اصحاب قدرت از جایگاه والایی برخوردار بود، به ستایش او می‌نشستم و تاریخی خنثی تحویل جامعه می‌دادم؛ بی‌تردید امروز از دید باندها، گروه‌ها و جریان‌هایی که راهشان از ملت جداست، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بودم، سری در سرها داشتم، از پشتیبانی مراکز قدرت برخوردار بودم، مرکز اسناد انقلاب اسلامی به این روز نمی‌افتاد ، کتاب‌های من در بازار بایکوت نمی‌شد و گمنام نمی‌ماند. لیکن چون برخلاف مسیر آب شنا کردم، چهره‌ها ، مهره‌ها، گروه‌ها و جریان‌هایی که از یک ملت بیدار و هشیار می‌ترسند ، بر ضد اظهارات من موضع گرفتند و از هر شیوه و شگردی برای به زیر سؤال بردن نوشته‌های من بهره‌برداری کردند ـ‌ و می‌کنند ـ‌ صد البته " بر دامن کبر یاش ننشیند گرد "
شما ادعا کرده‌اید که اینجانب "در چرخش 180درجه‌ای شخصیت‌های انقلاب و زبرالحدیدهای نهضت امام خمینی را به مذبحی می‌برد که سلاخان دین‌ستیز آن را برای استحاله انقلاب در بعضی از رسانه‌های مرموز بنا کرده‌اند "!! بی‌تردید از دید جنابعالی شخصیت‌های انقلاب و "زبرالحدیدهای نهضت امام " جز شخص شما کسی نمی‌تواند باشد! و چون اینجانب به نقد از کار و کردار شما پرداخته است "زبرالحدیدها " را "به مذبحی می‌برد که... "!! لیکن واقعیت این است که امروز سلاخان دین‌ستیز "برای استحاله انقلاب " در خدمت جنابعالی قرار گرفته اند و چشم به راه‌اند که کلمه‌ای از دهان دُرَربار شما بیرون بیاید تا آن را با آب و تاب از آن " رسانه‌های مرموز "! که اشاره کردید پخش کنند و پوشش دهند و از اینکه گاهی سکوت می‌کنید و سخنان ضد انقلاب‌پسند بر زبان نمی آورید، سخت آشفته و اندیشناک می‌شوند و آمار و ارقام می‌دهند که بله؛ "اکنون چند هفته است که "آیت‌الله هاشمی رفسنجانی " بر کرسی نماز جمعه ننشسته و در فشانی نکرده است "! آیا به نظر نمی‌رسد که جنابعالی با اشاره به "رسانه‌های مرموز " به اصطلاح معروف پیش‌دستی می‌کنید و با این شگرد می‌خواهید حمایت رسانه های بیگانه را از خودتان از دیدها و ذهن‌ها بپوشانید؟!
8 ـ از من خواسته‌اید یک سند ارائه دهم که جنابعالی جوانان مسلمان را تشویق کرده‌اید که به سازمان مجاهدین (منافقین) بپیوندند! بگذریم از اینکه در آن روز برخی از جوانان ایرانی در لبنان و سوریه به اینجانب مراجعه می‌کردند و می‌خواستند در بازگشت به نجف از امام بپرسم که می‌توانند به سازمان بپیوندند و اظهار می داشتند که آقای هاشمی به ما توصیه و تأکید کرده است با سازمان همکاری کنیم و نیز بگذریم از اینکه یکی از برادران روحانی ما در نجف اشرف که سر در راه سازمان گذاشت و عضو آن شد، حجت او بر این کار توصیه آقای هاشمی رفسنجانی بود؛ اما زنده‌ترین سند؛ پرداخت وجوه شرعی به آن سازمان از سوی جنابعالی است که جوانان مسلمان را به پیوستن به آنان تشویق می‌کرد و دغدغه‌ها را برطرف می‌ساخت . آن گاه که جنابعالی سازمانی را تا آن پایه متعهد و وارسته می‌دانید که وجوه شرعی را در اختیار آنها قرار می‌دهید آیا برای یک جوان مسلمان دین‌باور دیگر تردیدی در صلاحیت، اصالت و قداست آن سازمان باقی می‌ماند؟ آیا این جوان برای پیوستن به آن سازمان تشویق نمی‌شود؟
امام مساعدت مالی به منافقین را به شدت رد می‌کرد و پرداخت وجوه شرعی از جانب شما به آنها را با احتمال اینکه از روی بی‌اطلاعی باشد و منافقین شما را اغفال کرده باشند، به صورت تلویحی به شما هشدار دادند. امام در پاسخ استفتای حجت‌الاسلام والمسلمین حاج آقای هاشمیان (امام جمعه محترم رفسنجان) در تاریخ 14رمضان 1383 (ششم آبان 1352) نوشتند:
... راجع به اشخاصی که جناب آقای هاشمی به جنابعالی مراجعه نموده‌اند، این اشخاص مختلف هستند، بعضی‌ها اهل علم یا کاسب متدین[اند] که در این قضایا یا گرفتاری اعم از حبس پیدا کرده‌اند؛ اینجانب کراراً به تهران و قم دستور داده‌ام که با خانواده‌ها و خودشان همراهی نمایند... و جمعی از آنها که محبوس هستند و ارتباطی با قضایای دینی ندارند، بلکه انحراف نیز دارند نمی‌شود از وجوه به آنها کمک کرد... آقای شیخ علی اکبر هاشمی ممکن است مطلع نباشند از جریان امور و ممکن است بعضی‌ها ایشان را اغفال نموده‌اند چون در این بین علی المحکی جمعی هستند که به اسم این اشخاص از مردم وجوه می‌گیرند... "
9ـ پرسیده اید "... واقعاً با چه قیاسی این جمله را می‌گویید که اینکه هاشمی می گوید 50 سال با آیت‌الله خامنه‌ای رفیقم از قدرت طلبی و خودخواهی منشا می گیرد "؟! به دنبال نامه سرگشاده جنابعالی به مقام معظم رهبری و اولتیماتومی که در آن نامه داده بودید، نیروهای انقلابی و حزب‌اللهی و دلسوزان و وفاداران به نظام جمهوری اسلامی نگران و اندیشناک شدند که مبادا جنابعالی در اندیشه جدایی از رهبری و مخالفت با ایشان باشید. در پی آن مطرح شدن شورای رهبری و زمزمه آن از سوی جنابعالی این نگرانی را بیش از پیش قوت بخشید که جنابعالی نقشه‌هایی در سر دارید. بسیاری از موضع گیری های مردمی بر ضد شما نیز ریشه در این رفتار نامناسب شما داشت. در چنین شرایطی خرد و مصلحت اقتضا می‌کرد که جنابعالی پیروی خود را از مقام رهبری و لزوم اطاعت از ایشان را با صراحت و بی‌پرده اعلام کنید و به نگرانی‌ها پایان دهید، لیکن جنابعالی نه تنها این کار را نکردید بلکه اعلام کردید که "من 50 سال با آیت‌الله خامنه‌ای رفیقم "! و بدین گونه از روشن کردن موضع خود در برابر رهبری سر باز زدید. آیا مخاطب از این جملة شما این برداشت را نمی‌کند که به اصطلاح معروف در میان دعوا نرخ تعیین کردید و جایگاه خود را نشان دادید؟! و انگار با زبان بی‌زبانی خواستید بگویید که من نیز در سطح ایشان و در همان قد و قواره‌ام؟! و می توانم در همان جایگاه قرار بگیرم؟!
10ـ شما این دیدگاه را که مقام معظم رهبری از دست نزدیکان، همراهان و کسانی مانند جنابعالی خون جگر می‌خورند، رد کرده و آن را "توهم " دانسته‌اید. امیدوارم که چنین باشد و رهبر ملت که امروز از دست فتنه‌گرانی که خیز برداشته اند تا ایران را به ویرانه‌ای جغدنشین بدل کنند ، خون جگر می‌خورند ، دیگر از دست خودی‌ها ننالند و همانند امام نگویند : "سعدی از دست دوستان فریاد "
11ـ طبق سنت و سیره همیشگی خود که به انتقادهای مشفقانه و برادرانه با حربه تهمت، رویارویی می‌کنید، اینجانب را با "القاعده " مقایسه کرده و به فرو غلطیدن "در تنگنای لجن‌زار تندروی " متهم کرده‌اید؛ البته این گونه واژه‌ها و جملات با ادبیات حوزه و اهل علم و اندیشه همخوانی و سازگاری ندارد لیکن چه توان کرد که از همنشینی و همدستی با دگراندیشانی که راه عاشوراییان را خشونت‌طلبی و شهادت را حرکتی انتحاری و دور از خرد می‌نمایانند و هر گونه سخن قاطع، صریح و انقلابی را "القاعده‌وار " می خوانند، جز این نمی‌توان انتظار داشت. من به مصداق و اذا مروا باللغو مروا کراما از این می‌گذرم و یادآور می‌شوم که شاید یکی از انگیزه‌های شیطان بزرگ از به وجود آوردن گروهک‌های "القاعده " و "طالبان " و ... همانا رویارویی با ادبیات عاشورا و رواج این گونه ادبیات سخیف و لیبرالیستی باشد.
12ـ ادعا کرده اید که اینجانب در سخنرانی خود "خواسته یا انشاءالله ناخواسته توهینی نثار آیت‌الله خامنه‌ای " کرده‌ام! و برای شوراندن ملت ایران بر ضد اینجانب با لحنی تحریک‌آمیز آورده‌اید: "مطمئناً معتقدین حقیقی به اصل ولایت فقیه سخنان سخیف ...(به) رهبر انقلاب را هر چند در لوای تحلیل و تفسیر بر نمی تابند "!! چقدر این نظر و برداشت همسان است با آنچه در داستان‌ها آمده است که حافظ شیرازی(ره) را به جرم سرودن این نیم‌بیت : " وای اگر از پس امروز بود فردایی " منکر معاد دانستند و کافر خواندند. این گونه حربه‌های زنگ‌زده از یادگارهای فرهنگ شاهنشاهی و نظام‌های طاغوتی است که از اندیشه و فرهنگ برخی از ایرانیان ما هنوز زدوده نشده است. در دوران ستم‌شاهی چه بسیار کسانی در درگیری با یکدیگر برای شکست حریف یکباره فریاد می‌زدند : "به اعلیحضرت اهانت می کنی "؟! و بدین گونه به اصطلاح معروف "حریف را اوت می کردند "! برای من مایه تأسف است که جناب آقای هاشمی برای بازداشتن اینجانب از نقد و نظر خیرخواهانه، از چنین شیوه و شگرد زشت و زننده‌ای بهره بگیرد؛ این روش علاوه بر این که مفید نیست دون شأن یک روحانی می‌باشد.
13ـ توصیه فرموده‌اید "... برای خوشایند عده‌ای که دیروز و امروزشان معلوم است و همه می دانیم برای فردای این مملکت چه خیال های شومی در سردارند، آیینه تاریخ را بیش از این غبار آلود ننماییم و ... "
باید بگویم "جانا به زبان ما سخن می‌گویی "! شما خوب می‌دانید که من "عده " و "عُده‌ای " ندارم که بخواهم برای "خوشایند " برخی، کاری صورت دهم. امروز لیبرالیست‌ها، ناسیونالیست‌ها، سوسیالیست‌ها و گروهک های مرموز ضد انقلاب در اطراف من گرد نیامده‌اند و برای من سوت و کف نمی‌زنند. رسانه‌های صهیونیستی و امپریالیستی و صدای آمریکا و کفتار پیر انگلیس ، گفته‌ها و نوشته‌های مرا با به به و چه‌چه و با شاخ و برگ فراوان انتشار نمی‌دهند . بی‌بند و بارهای افسار گسیخته و روزه خواران فریب خورده و نمازگزاران با کفش، پای سخنرانی من هورا نمی کشند و شعار نمی‌دهند. بنابراین، روشن است چه کسی بایسته است که در روش خود تجدید نظر کند و برای خوشایند مشتی ضد انقلابی که تا دیروز او را "عالی‌جناب سرخ پوش " می‌خواندند، آیینه تاریخ را، جامعه روحانیت را، امام را، انقلاب را، اسلام را، کشور و ملت را به مذبحی که سلاخان دین‌ستیز برای در هم شکستن انقلاب اسلامی بنا کرده اند نکشاند و آن تبهکاران، فزون‌خواهان و جنایت‌پیشگانی را که به قیمت ریخته شدن خون شهدا و فداکاری ملت ایران از این کشور بیرون رانده شده‌اند ، با ندانم کاری‌ها و خودخواهی‌ها و قدرت‌طلبی‌ها خدای نخواسته به ایران باز نگرداند.

جناب آقای هاشمی
شما خود به درستی می‌دانید که روز و روزگاری نور چشم ملت ایران به شمار می‌آمدید. مردم ـ به ویژه نسل جوان ـ ‌به شما عشق می‌ورزیدند و شما را با همه وجود دوست داشتند و شما مایه امید بودید. اینجانب نیز به رغم ظاهری خشک و بی‌تفاوت از عمق قلب به شما علاقه‌مند بودم و شما را دوست داشتم ـ و دارم ـ چنانکه آقای منتظری را نیز با همه نیرو و توان دوست داشته و به او علاقه‌ای ویژه داشتم. او و خانواده بزرگوارش حق بزرگی به گردن من دارند که من هیچ گاه نمی‌توانم "از عهده شکرش به درآیم " چنانکه محبت‌های برادرانه آقای کروبی نیز بیشتر از آن است که من بتوانم آن را بیان کنم. باید بگویم تلخ‌ترین لحظه‌های زندگی من آن ساعاتی است که به نقد خاطرات منسوب به آقای منتظری می‌نشینم و یا ناگزیر می‌شوم چنین پاسخ‌نامه‌هایی بنگارم. شما و دیگر سروران و مبارزان راه امام برای من عزیز و محترمید لیکن اسلام، امام و انقلاب بی‌تردید برای من عزیزتر و مقدس‌تر است. من نمی‌توانم به سبب مسائل عاطفی، از آرمان‌های امام و از اهداف مقدس انقلاب چشم بپوشم و هدف و عقیده را نادیده بگیرم. آرزوی من این است که به خود آیید، لحظه‌ای اندیشه کنید و از سرنوشت دیگران عبرت بگیرید. از شما انتظار است همراه با مردم بر سر مردم‌فریبان و انقلاب‌فروشان و متمردین از خط و راه و آرمان‌های امام فریاد برآورید و امید دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی را به یأس بدل کنید و همواره راه امام پویید، رضای خدا جویید و برای رهبر و ملت، یار و همراه باشید.
شما مطمئن باشید اگر مردم از مسئولان انقلاب و چهره‌های برجسته نظام صداقت، صفا، یکرنگی، راستی و درستی ببینند، با همه نیرو آنان را حمایت می‌کنند و به آنان وفادار می‌مانند. مردم امروز از آگاهی، هشیاری و زیرکی بالایی برخوردارند. امروز دیگر نمی‌توان با تبلیغات، جوسازی‌ها، شایعه‌پراکنی‌ها و... شخصیت‌ها را در میان مردم ساقط و بی‌اعتبار کرد. آن چه مردم را از برخی مقامات دلسرد و نومید می‌کند، تبعیض، دوگانگی حرف و عمل، بی‌صداقتی، رفاه‌طلبی، تجمل‌گرایی و دیگر خصلت‌های زشت و ناپسندی می‌باشد که برخی‌ از مقامات و مسئولان به آن دچارند. از یک طرف در نماز جمعه مردم را به قانون توصیه می‌کنند و تنها راه حل را پای‌بندی به قانون می‌شمارند و از سوی دیگر نزدیکان و اعضای خانواده‌شان در صف قانون‌شکنان و فتنه‌گران قرار می‌گیرند و آتش فتنه را دامن می‌زنند تا آنجا که برخی از آنان دستگیر می‌شوند؛ و دریغ از یک کلمه برائت آقای هاشمی از این قانون‌شکنی‌ها و فتنه‌گری‌های برخی از اعضای خانواده خود که چنین رفتاری داشتند. ای کاش به دستور قرآن کریم عمل می‌کردند که می‌فرماید: "قوا انفسکم و اهلیکم نارا "
مردم به آن کسانی که برای رسیدن به قدرت و مقام دست و پا می‌زنند، پشت می‌کنند و از حمایت آنان خودداری می‌ورزند. این چهره‌ها و شخصیت‌ها هستند که با رفتار و کردار خود می‌توانند توده‌ها را گردآورند و با خود همراه سازند و یا از خود برانند و تنها و بدنام بمانند. اگر راستی، ساده‌زیستی، صداقت، صفا، و یکرنگی پیشه کردند و آرمان‌های انقلاب و امام را پاس داشتند، بی‌تردید از اعتبار ویژه‌ای در میان مردم برخوردارند و مورد حمایت آنان هستند و اگر به باندبازی، سازشکاری، ریاکاری، چندگانگی، ناراستی و نادرستی، رفاه‌طلبی،‌ تجمل‌گرایی، خودخواهی و خودنمایی روی آوردند و آرمان‌های مردمی را به مسلخ کشیدند، طبیعی است که جز سقوط و بی‌آبرویی در میان مردم، دستاوردی ندارند و راه به جایی نمی‌برند.
آن روز که حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به مقام رهبری رسیدند، بودند کسانی که این مقام ایشان را برنمی‌تافتند و درباره ایشان ابهاماتی داشتند. خود من از کسانی بودم که نسبت به ایشان "تأمل " داشتم، لیکن آن چه مایه اعتماد، ایمان، علاقه‌مندی و پیوند ناگسستنی مردم با ایشان شد، خلوص، صفا، صداقت، ساده‌زیستی، دوری‌گزینی از زرق و برق زندگی، استواری در راه امام، سرسختی و سازش‌ناپذیری در برابر دشمنان، زورمداران و جهانخواران و پاسداری از اصول انقلاب است که امروز شمار زیادی از مردم را شیفته و فدایی جان بر کف ایشان ساخته است. امروز بزرگ‌ترین سرمایه ملت، کشور و انقلاب نیروهای بسیجی و حزب‌اللهی هستند و این سرمایه عظیم از سربازان جان بر کف و گوش به فرمان مقام معظم رهبری به شمار می‌آیند. این سرمایه گرانبها و مقدس را تنها کسانی می‌توانند به دست آورند که یکپارچه خدایی باشند، از خود رسته و به مردم پیوسته باشند، از خودخواهی، خودنمایی، غرور، رفاه‌زدگی، تجمل‌گرایی و... بپرهیزند، با مردم با راستی و درستی و صفا و صداقت برخورد کنند، خط امام را پاس دارند، در برابر استکبار جهانی و زورمداران فزون‌خواه بین‌المللی سازش‌ناپذیر، استوار و پایدار بمانند، عقب‌نشینی نکنند، در روابط بین‌المللی عزت، حکمت و مصلحت را مد نظر قرار دهند و در یک کلام مردمی زیست کنند.
امروز بزرگ‌ترین خطری که پیروان خط امام را تهدید می‌کند افزون بر غرور، خودخواهی و خودبزرگ‌بینی و فرو افتادن در ورطه سیاست شوم لیبرالیستی است که خطر آن برای حوزه‌های اسلامی و مقامات روحانی از خطر مارکسیسم به مراتب بیشتر و شکننده‌تر است؛ چنانکه تحجرگرایی نیز برای روحانیت از زهر هلاهل خطرناک‌تر می‌باشد، لیکن آن چه امروز یاران امام را به سقوط و بی‌آبرویی تهدید می‌کند و از مردم جدا می‌سازد، اندیشه استعماری لیبرالیستی است که حتی بزرگانی چون آقای منتظری را از امام و انقلاب گرفت و از مردم جدا کرد و امروز نیز می‌بینیم که چهره‌هایی انقلابی،‌ با پیشینه درخشان خط امامی را، به کام خود فرو برده و رویاروی مردم قرار داده است.
یکی از آثار شوم گرایش به لیبرالیسم جدا شدن از مردم است. لیبرالیست‌ها هیچ گاه با مردم حرکت نمی‌کنند، در صف مردم حضور ندارند، در تظاهرات و راهپیمایی‌های مردمی دیده نمی‌شوند، زبان مردم را درک نمی‌کنند، خصلت مردمی ندارند، از مردم فراوان دم می‌زنند، لیکن از راه و مرام مردم بیگانه‌اند نمونه آشکار این جریان "نهضت آزادی " است که از روز موجودیت خود تا به امروز (جز در مقطع کوتاهی که به ظاهر پشت سر امام ایستاد) هیچ گاه نتوانسته است پایگاه مردمی به دست آورد، همراه با مردم حرکت کند و در صف مردم بایستد. امروز می‌بینیم که شماری از کسانی که از یاران امام شمرده می‌شدند به دنبال فرو غلطیدن به ورطه لیبرالیسم و پیوستن به باند "تسلیم‌طلبان "، به کلی از مردم جدا شده‌اند، در تظاهرات میلیونی که در روزهای اخیر در اعتراض به هتک حرمت به امام در سراسر کشور برپا گردید، از این جناح ـ‌ به ویژه در تهران‌ـ در میان راهپیمایان و تظاهرکنندگان کسی دیده نشد و خواهان مجوز برای راهپیمایی مستقل شدند!! انگار ننگ داشتند که در تظاهرات مردمی شرکت کنند! و همراه و همگام با مردم باشند! لابد تظاهرات میلیونی مردم در سراسر کشور را از مشتی "لباس‌شخصی‌ها " می‌پندارند!! و "مردم " از دید آنان کسانی هستند که به باند "تسلیم‌طلبان " وابسته باشند و در مقابل بیگانگان ـ به ویژه شیطان بزرگ‌ـ کرنش کنند و تسلیم باشند و در برابر نظام اسلامی گردنکشی، یکدندگی و ستیزه‌جویی به خرج دهند و به اصطلاح "عرف بین‌المللی " را رعایت کنند و بی‌جهت برای ایران دشمن نتراشند!!!
امام با پیش‌بینی این روز سیاه برای شماری از کسانی که در کنار امام بودند در واپسین‌ ماه‌های زندگی پرافتخار خویش اعلام کردند:
... من به طلاب عزیز هشدار می‌دهم که علاوه بر این که باید مواظب القائات روحانی‌نماها و مقدس‌ماب‌ها باشند، از تجربه تلخ روی کار آمدن انقلابی‌نماها و به ظاهر عقلای قوم که هرگز با اصول و اهداف روحانیت آشتی نکردند عبرت بگیرند که مبادا گذشته تفکر و خیانت آنان فراموش و دلسوزی‌های بی‌مورد و ساده‌اندیشی‌ها سبب مراجعت آنان به پست‌های کلیدی و سرنوشت‌ساز نظام شود... ما هنوز چوب اعتمادهای فراوان خود را به گروه‌ها و لیبرال‌ها می‌خوریم... تا من هستم نخواهم گذاشت حکومت به دست لیبرال‌ها بیفتد... (صحیفه امام، ج 21، ص 286 ـ 285)
آری؛ امام به درستی پیش‌بینی می‌کرد که لیبرالیست‌های مرموز و در خط امریکا با نزدیک شدن به یاران امام می‌توانند شماری از آنان را از خط انقلاب و اسلام ناب محمدی(ص) دور سازند و به صف "تسلیم طلبان " بکشانند و همسو و هم‌صدا با استکبار جهانی، صهیونیسم بین‌المللی،‌ منافقین، سلطنت‌طلبان و دیگر عناصر ضد انقلاب رویاروی ملت ایران و نظام جمهوری اسلامی وادارند؛ مصیبتی که اکنون می‌بینیم به وقوع پیوست و جمعی از روحانیان مبارز از مردم جدا شد و مورد خشم و انزجار ملت قرار گرفت و این برایند پشت کردن به خط امام و گرایش به لیبرالیسم است.
هر که گریزد ز‌ خراجات شهر خارکش غول بیابان شود

سید حمید روحانی

 

احمد جهان بزرگی
احمدجهان‌بزرگی_ متولد 1334 در شیراز هستم. تاکنون تالیفات متعددی را در زمینه اندیشه‌های سیاسی در اسلام، و هم‌چنین حکومت دینی به رشته تحریر درآورده ام. معرفی: سوابق تحصیلی: کارشناسی علوم سیاسی از دانشگاه تهران_ کارشناسی ارشد علوم سیاسی از دانشگاه شهید بهشتی_ دانشوری علوم سیاسی از دانشگاه تربیت مدرس_ دکترای علوم سیاسی گرایش جامعه شناسی سیاسی از دانشگاه تهران_ تحصیلات حوزوی در سطح خارج فقه و اصول فعالیت‌های اجرایی: مدیر گروه علوم سیاسی (شورای نقد کتب دانشگاهی) پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی_ مدیر گروه علوم سیاسی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی_ مدرس سطح دو حوزه علمیه عضو هیأت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی_ فعالیت های آموزشی : تدریس دروس علوم سیاسی و معارف اسلامی در دانشگاه های تهران تدریس دروس اصول فقه و مظفر در حوزه های علمیه تدریس دروس ریشه های انقلاب اسلامی، اندیشه سیاسی در اسلام، فقه سیاسی، نظام سیاسی و دولت در اسلام، روش تحقیق در علوم سیاسی، مبانی سیاست، روش تحلیل سیاسی و متدلوژی تفسیر سیاسی_ کتابها: اصول سیاست و حکومت/ پیشینه تاریخی نظریه ولایت‌فقیه/ اندیشه سیاسی امام خمینی/ درآمدی بر نظریه دولت در اسلام/ متدولوژی تفسیر سیاسی/ آزادی سیاسی/ درآمدی بر تحول دولت در اسلام/ اصول تحلیل و بررسی/ روش پردازش داده‌ها/ مقالات: پیشینه تاریخی ولایت فقیه / قبسات// نخبگان در جامعه اسلامی (مجموعه مقالات) / راه انقلاب// جستاری در استراتژی برخورد آمریکا با ایران (مجموعه مقالات) / جرعه جاری// نظام سیاسی و دولت در اندیشه امام خمینی / نشریه دانشگاه اسلامی// انقلاب عدالتخواهی در دو اندیشمند معاصر آن / نشریه دانشگاه اسلامی// شیخ فضل اله نوری و میرزای نائینی تضاد یا سوء تفاهم / نشریه قبسات// سیری در اصول کلی اندیشه ائمه مکتب هدایت (مجموعه مقالات) / تأملات سیاسی// اصول اندیشه سیاسی در اسلام و مغرب /(مجموعه مقالات) / تأملات سیاسی// مدخلی بر مبانی علم سیاست (مجموعه مقالات) / تأملات سیاسی// ( برای دیدن کلیه مطالب لطفا به آرشیو مطالب مراجعه نمائید )
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :